En na Syrie komt Jordanie!

Maar de meeste Jordaanse avonturen moeten nog beleefd worden, dus eerst weer even terug naar Syrie:

Een spiegeltje is niet alleen handig in het verkeer, het is ook plezant!

Een toffe familie die we onderweg tegenkwamen.

Misschien was mijn beeld van het Midden-Oosten te iddylisch, maar het verschil tussen een busreis en een fietsreis ligt niet alleen in de fysieke inspanning. De hele ervaring van een land verandert met het voertuig. Als je in een bus reist kijk je vooral naar verre horizonnen (of je slaapt tussen twee bestemmingen in), terwijl je op de fiets ook de nabije activiteiten en milieu beleeft en je dus moeilijk voorbij de tonnen afval langs de weg kan kijken. En het is al helemaal een utopie om de stank van de vele aangereden rottende wilde honden te vermijden. Tot zover de nadelen van een fietsreis door Syrie. Het voordeel is natuurlijk dat je veel dichter bij de mensen staat en het “echte Syrische leven” kan meemaken.

Op toeristisch vlak hebben we Palmyra bezocht en een kameel gezoend,

 twee dagen bij de monniken in Deir Mar Mousa gewoond, een avond in het klooster van Sint-Tekla in Maloula geslapen (waar de mensen Aramaisch praten, de taal die Jezus gesproken heeft), en een avond in Damascus. Over het klooster Deir Mar Mousa zou ik meer willen vertellen. We hebben daar een tof Brits koppel (dat in Engeland op een woonboot woont!) ontmoet dat vrijwilligerswerk in Palestina wil gaan doen, en om daar te komen maar even met het openbaar vervoer naar hier zijn gereisd. We hebben ons ingeschreven op hun emailnieuwsbrief, dus met dank aan Jane ga ik haar het woord laten over het klooster:

“We got to dropped off by the taxi at (we cycled to) the bottom of a long curving staircase cut into a steep cliff face! With heavy packs and sweltering heat we began climbing. It was very hot! After the first hunded or so meters there was a sign saying Silence!. I have always fancied spending a few days in a silent retreat and I thought, well there you go, its happened. Many hot steep steps later we arrive at a platform of a kind. We turn left into a courtyard and left into a wall of stone (no windows) and again left through a tiny door (80cms tall) over a steep step (not easy with a rucksack) and the area opens to a courtyard with a view of the dessert mountains in front. After a suitable time to cool down (my face was puce and my head had steam rising after the climb) and a drink of cool water we were shown to our separate dorms. Mine was in the monestary 10th century built into rock, Kevins a newer building clinging onto the rock! It is a maze of stairs and ladders and through tiny doors, over steep steps and ducking under low ceilings. The other people were a mix of european tourists, monks, nuns and long term volunteers.  While I cant say it was a spritiual place because i dont really know wat that is I can say it was beautiful, very remote, simple food and a quiet place, even admidst all the voices. We met some truely lovely people there who will continue to travel in our memories. There was a couple, she being Belgian and he South African and they were cycling from belgium to Sth Africa, they were truely gorgeous people and blissfully in love. And just possibly bonkers! No not really! Also a syrian woman who had been there for seven months and was hopelessly in love with a young man sho was considering being a monk, she was so gentle and the way she talked about her love of and belief in Jesus made me understand for the first time what religion can be for some people.”  Thank you Jane! It was really great to meet you and Kevin, good luck in Palestine!

Het oudste deel van het klooster.

De weg naar het klooster. Stenige woestijn.

De laatste avond wilden we kamperen tussen een olijfboomgaard. Enkele legermannen vonden dit een aangename afwisseling van hun dagelijkse routine, en we moesten hen volgen naar de stad. Daar aangekomen was het al donker, en na de zoveelste paspoortcontrole mochten we gaan. We zijn dan maar naar het politiekantoor gegaan om te vragen of we daar mochten slapen. De kapitein belde een vriend op en zo kregen we onderdak bij de coolste Syrische familie! Er was een meisje, Nour, die Engels praatte en de hele avond als tolk gefunctioneerd heeft. We krijgen heerlijk eten, dat we zittend op de grond (de mensen hier gebruiken geen meubels) met onze handen eten. Eerst krijgen de mannen eten, daarna de oudere vrouwen in een andere kamer, en daarna de jonge vrouwen in nog een andere kamer. De mensen hier gaan pas om 1 of 2 uur slapen, en doen een middagdutje tijdens de warmste uren. s Avonds is het druk in de straten en iedereen gaat bij familie en vrienden op bezoek.

Na deze real Syrian experience was het nog een dag fietsen tot bij de grens (we brengen de nacht door in ons tentje in Niemandsland), waar we een Belg - Johan - ontmoetten. Hij komt veel in Jordanie voor zijn werk en heeft nog een vriend in Irbid wonen, een stad waarnaar wij ook op weg zijn. We wisselen telefoonnummers uit, en de volgende dag worden we door hen verwend met een zalige kamer in Pierre zijn appartement, een douche met bad, een wasmachine (!), en te veel heerlijk eten en drinken. Pierre is een chocolademaker, en hij laat ons zijn machines zien hier in Jordanie, en we eten een paar lekkere Belgische pralines! Niet meteen iets dat ik verwacht had te vinden in Jordanie…

Momenteel zijn we nog steeds in Pierre zijn appartement, maar morgen zijn we normaal gezien weer op pad, want onze fietsen branden van ongeduld om de Jordaanse bergen te trotseren! (De bemoedigende woorden van Pierre en Johan citerend: “Gaan jullie de King”s Route fietsen? Die weg is zelfs moeilijk met de auto in eerste versnelling! Maar het is wel heel mooi!”)

Ah ja, en we hebben ook een kleine omweg naar de maan gemaakt…

Explore posts in the same categories: Geen categorie