Syria!!

Ik was even bang dat het toetsenbord in het Arabisch zou zijn, maar gelukkig staan onze letters er toch ook nog op!

Toen we aan de grens kwamen was het eerste dat we hoorden “you can t leave Turkey on a bicycle, you have to leave the country by bus or car.” Gelukkig kwam er een andere man die ons wel doorliet. En ja, dat was het enige “moeilijke” deel van de grensovergang naar Syrie. In tegenstelling van wat elke officiele website je probeert wijs te maken is het dus helemaal niet moeilijk om het land binnen te komen… 69 euro armer en minder dan een uur wachten waren we allebei in Syrie! We waren zo verrast en ongelovig dat we zo gemakkelijk het land in waren, dat we de tijd niet namen om nog lokaal geld te trekken bij de grens, vermoedend dat Syrie toch niet zo veel zou verschillen van Turkije, en dat een bankautomaat toch wel in elke stad te vinden zou zijn… Drie dagen later (en drie steden verder en drie kilo magerder) is er uiteindelijk wel een bankautomaat met Visa en Maestro functie, en kunnen we weer naar hartelust eten kopen. (die drie kilo magerder is een grapje, als het aan de mensen hier ligt moeten we elke vijf minuten stoppen voor minstens een half uur om thee en koekjes te drinken en eten).

Verder is Syrie toch ook een heel ander land dan Turkije. Qua natuur is Syrie eigenlijk wat ik verwacht had van Turkije: veel stenen en rotsen, donkere aarde, en overal vijg- en olijfboomgaarden.Veel minder riviertjes dan Turkije enzo.

De klederdracht van de mensen is ook drastisch veranderd. In Turkije had je nog veel westers geklede mensen, naast de oudere mensen die van die Turkse harembroeken dragen (vrouwen en mannen). In Syrie dragen de meeste mannen van die lange, frisse kleden, JP heeft er ook een gekregen als cadeau van Mofa, een supervriendelijke man! De meeste vrouwen dragen een soort van boerka’s. Een hoofddoek zodanig op het hoofd gedragen dat ze met 1 beweging hun gezicht kunnen bedekken, of ontbloten.

Ramadan is voorbij, dus we kunnen gelukkig weer eten en drinken zonder de hele tijd afgelegen hoekjes te moeten zoeken.

We hebben allebei al onze eerste steen gekregen. Door kinderen waar we eerst een vrolijke “Hallo!” van krijgen en een handdruk of babbel. Van zodra we weer fietsen gooien ze dan een steen, zeker hun manier om ons een voorspoedige reis te wensen…

Op onze eerste dag in Syrie werden we voorbijgestoken door een bakkie met drie vrouwen en een stuk of zeven kinderen in de laadbak. Een van de vrouwen zag ons, en begon toen keihard te waaien. Ze stoppen en geven ons een fles ijswater. De vrouw die zo enthousiast is, springt uit de laadbak om mij te omhelzen en een paar kussen te geven. Daarna verduidelijkt ze mij dat ze 20 jaar oud is, vijf kinderen heeft, de tweede vrouw is van die man, en dat ik JP maar moet achterlaten om ook met hem te trouwen. Toch een beetje een andere cultuur dan de onze! Haha. Ik voelde me natuurlijk wel geflatteerd, maar mijn antwoord was toch wel snel duidelijk gemaakt. Ik blijf liever bij mijn lieve JP!

Ook grappig is dat we overal reclameborden zien van MTN, een Zuid-Afrikaans gsm-netwerk. Het is alsof we dan toch een beetje thuis zijn hier.

Voila, dat is dan alweer een beperkte update van onze dagen hier. Het weer is nog heel warm en de wind waait sterk, soms op kop, soms in de rug. Hopelijk is het in Belgie en Zuid-Afrika mooi weer en is iedereen gelukkig! Voor de foto’s moeten jullie JP bedanken!

En mijn neus is weer gezond!

(We hebben nog extra foto’s geupload bij de vorige berichten, dus die kan je ook weer checken!)

Explore posts in the same categories: Fietsen naar Zuid-Afrika